DOSTOEVSKII FEDOR MIKHAILOVICH. MILOSC I WIARA

Jeden z to przyjaciele pozniej napisali: 'Na vynos cialo Dostoevskogo steklis kopa 1000A narodu: To provozhali z wiencami przedstawiciele roznych korporacji, naukowcow i oswiatowych zakladan, zastepcow od miejskich spoleczenstw obu kapitaly ... To zagrzebalo sie nie krajowiec, nie przyjaciele - to pogrzebalo rosyjskie spoleczenstwo. Wszystko to ovatsii nie bylo wynajdowane co-nibud kruzhkom, i formowalo pod wplyw jednego poczucia odjecia, z jedna ogolna idea pochtit pamiec kochan czlowiek pisarza i obywatela'.

1 luty 1881 g. Byl skladany pogrebenie Dostoevskogo na cmentarzu Alexandro-nevskoi bobek. Na tym grob z mowami przyszedl naprzod Vl. Solovev, A. I. Opyla, A. N. Maikov, O. F. Rozcieracz et al. W wygladzie Solovev powiedzialem ze Dostoevskii kochalem 'najpierw zywa ludzka dusze w wszystko i wszedzie ... Uwierzylem w nie konczacej sie boskiej sile ludzkiej duszy, tryumfalnej nad calym sposobem gwaltownosci i nad calym sposobem wewnetrznej kropli ...

I my, sobravshiesya na grobie, niz najbardziej mozemy wyjezyczyc sie romansowy do niego, niz najlepsze pomyanut to, jak jesli bedzie zgodzic sie i bedzie bedzie okrzyczec ze kochamy Dostoevskogo istniejemy nasza milosc i wiara Dostoevskogo - nasza wiara. Zamalgamujcie przez romansowy do niego, beda postarac sie, w rzedzie takie romansowe zwiazane na z siebie. Wtedy jedyne vozdadim my godnie duchownego vozhdiu rosyjskiego ono narodu wielkie prace i wielkie udreczenia.

Sovremenniki znakomity, tamtej takiej pogrzebowej Rosji nie jeszcze wiedzialem. 1000A ludzi osiadl w wielkim manifestatsii, aby postepek w ostatniej drodze pisarza, czyj dar jak ranny jak dawno zalozony bylas spostrzegajcie jak proroczy. I dwa prawdy - 'Cierpienie rozhdaet kochaja i wiara' i 'Piekno uratuje swiatowy' rozegralo przez pisarza i vystradannye cale to trudne zycie, - vpisany przez od teraz na zlotej literze w historii tworczej domyslanej calej ludzkosci.